ما زن و شوهری هستیم که یکدیگر را دوست داریم و سعی می کنیم نسبت به تمامی مسائل دینی و شرعی در زندگی مان پایبند باشیم. سوال ما این است که آیا با این عشق و علاقه ای که بین ما وجود دارد آیا ما در قیامت با هم می توانیم باشیم یا خیر؟ اگر یکی از ما بهشتی و دیگری خدایی ناکرده جهنمی باشد، آن وقت چطور؟

متن سوال:

با عرض سلام

ما زن و شوهری هستیم که یکدیگر را دوست داریم و سعی می کنیم نسبت به تمامی مسائل دینی و شرعی در زندگی مان پایبند باشیم. سوال ما این است که آیا با این عشق و علاقه ای که بین ما وجود دارد آیا ما در قیامت با هم می توانیم باشیم یا خیر؟ اگر یکی از ما بهشتی و دیگری خدایی ناکرده جهنمی باشد، آن وقت چطور؟

پاسخ:

با سلام و آرزوی قبولی طاعات و عبادات شما

 قیامت در واقع دو مرحله دارد :یکی مرحله‌ای است که از آن به روز قیامت یاد می‌شود، مرحله دوم مربوط به اسکان آدمیان در بهشت و جهنم است.

در مرحله اول شرایط به گونه‌ای است که قران کریم از آن چنین یاد نموده: «یوم یضر المرء من اخیه و امه و ابیه و صاحبته و بینه؛ (۱) آن روز که هر کس از برادرش می‌گریزد و از مادر و پدرش، و از زن و فرزندانش هم می گریزد‍».

بر اساس این آیه در روز محشر واقعا محشر است . هر کس به گونه‌ای گرفتار اعمال و نگران سرنوشت خود‌است که از همه بستگانش فرار می کند .می‌خواهد آن ها را نبیند و یا نشناسد .در این مرحله عشق و علاقه ها افراد نسبت به همدیگر فراموش خواهد شد و اثری هم ندارد، فقط یک عشق اثر دارد وآن همان است که حافظ شیرین سخن گفته است:

در آن غوغا که کس، کسی را نپرسد من از پیر مغان منت پذیرم

مراد امام علی است که عشق و محبت او به داد عاشقانش می رسد، سایر عشق و پیوندها از هم گسسته خواهد شد. از این رو قرآن کریم فرمود: «فاذا نفخ فی الصور فلا انساب بینهم یومئذ و لا یتسائلون؛ (۲) پس آن گاه که در صور دمیده شود، دیگر میان شان نسبت خویشاوندی نماند، و از حال یکدیگر نپرسیدند». در تفسیر این آیه گفته شده: مراد این است که در آن روز انساب خاصیتی ندارد، چون روز قیامت ظرف پاداش عمل است. همه اسباب که یکی از آن ها انساب است، از کار می افتد و اثری ندارد، از این رو از حال همدیگر نمی‌پرسد. (۳)

بنابراین در روز محشر جایی برای این گونه امور نیست.

اما در مرحله دوم حیات اخروی بعد از پایان حساب و کتاب و استقرار مومنان در بهشت ممکن است جای اظهار و ظهور این گونه مبحت ها باشد، چون در قرآن کریم تصریح شده که در بهشت مومنان از حال همدیگر جویا می شود: «فاقبل بعضهم علی بعض یتساءلون قال قایل منهم انی کان لی قرین؛ (۴) پس بعضی به بعضی دیگر روی آورده و از یکدیگر پرسش می کنند، یکی از آن میان می پرسد من رفیقی داشتم».

در تفسیر این آیه گفته شده: این جمله گفتگویی را که بین اهل بهشت رخ می دهد، حکایت کرده و می فرماید :بعضی از ایشان احوال بعضی دیگر را می‌پرسند و بعضی آنچه در دنیا بر سرش آمده ، برای دیگران حکایت می کند. یکی از اهل بهشت به دیگران می‌گوید: من در دنیا رفیقی داشتم که از بین مردم تنها او را انتخاب کرده بودم و او تنها مرا رفیق خود گرفته بود. (۵)

طبق این بیان معلوم می شود که آرزوی پرسشگر محترم ممکن است در بهشت برآورده شود، البته این در صورتی است که زن و شوهر هر دو اهل بهشت و به لحاظ درجه و مقام در بهشت همسان باشد، یا از طریق شفاعت به همدیگر برسند. اگر یکی اهل بهشت و دیگر اهل دوزخ باشد، آن که بهشتی است، در آسایش و از مواهب بهشتی بهره‌مند است . آن که اهل دوزخ است، گرفتار عذاب دردناک خواهد بود .بهشتی نه تنها عشق و علاقه نسبت به همسر دوزخی خود ندارد ، بلکه متنفر است.

پی نوشت‌ها:

*مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

1. عبس (۸۰) آیه ۳۴- ۳۶٫
2. مومنون (۲۳) آیه ۱۰۱٫
3. المیزان ج ۱۵ ص ۹۸- ۹۹٫
4. صافات (۳۷) آیه ۵۰-۵۱٫
5. المیزان، ج ۱۷ ص ۲۰۷-